Op de fatale verkiezingsdag was ik op de Zwart Jansstraat getuige van de ontmoeting van twee kaalgeschoren, circa dertigjarige jongemannen. De een, in zwart leder gehuld, stak de straat over, zijn kennis met luide stem begroetend: “Hee, kankerlijer”, waarop de ander in bruin leder reageerde met “Hee, tyfushond”. Ik verwachtte moord en doodslag, maar zij sloegen elkaar lachend op de schouder. “Heb je al gestemd?”, vroeg de zwarte kale. “Rita,” zei zijn bruine kameraad. “En jij?”
Ik gokte op Geert of Marco, maar het antwoord was eigenlijk niet verrassend: “SP”. “Ook tof, als die klootzakken maar oprotten,” vond zijn vriend. Wie hij precies bedoelde, weet ik nog steeds niet. Enigszins aangeslagen zette ik mijn weg voort. Achteraf stelde ik vast dat beide kale vrienden – gezien de verkiezingsuitslag en het aantal voorkeurstemmen - behoren tot de stem des volks. Alleen was het normen-en-waarden debat nog niet tot hun vocabulaire doorgedrongen.
In dit verband was ik niet verbaasd, toen Ajax-trainer Henk ten Cate de wijze waarop Wesley Sneijder scheidsrechter Bossen bejegende, als een alledaagse omgangsvorm bestempelde. Dat zit zo. De gevierde international werd door Sparta-speler Vlug (namen zijn veelzeggend) op een onbeschaafde manier onderuit geschoffeld, waarop de dreumes hem een stoot in zijn rug gaf. De scheidsrechter toonde hem daarvoor de gele kaart, maar liet de eerste, forse overtreding onbestraft. Niet zo gek dat de kleine godenzoon zich afvroeg of Bossen iets aan zijn gezichtsvermogen mankeerde en hem toevoegde: “Blinde tyfushond”. Om daarvoor rood te geven, is in strijd met het Algemeen Beschaafd Nederlands dat op het voetbalveld en op de tribunes (Feyenoordsupporters in Nancy!) wordt gebezigd. Wel kan de zaak nog een staartje krijgen, als Marianne Thieme namens de dierenwereld een kort geding begint, omdat Bossen tot een hondenras zou kunnen worden gerekend. Dat is niet leuk voor honden, laten we eerlijk zijn.
Toch zijn er nog erger dingen. Ik heb een voorbeeld. De grote denker Marcel van Dam heeft, nadat hij eerst in maandenlange referaten Wouter Kabouter min of meer om zeep had gebracht, op de dag na de verkiezingen in zijn wekelijkse column in De Volkskrant gemeld dat de teerling was geworpen. Hij had SP gestemd. Dat hij dat heeft gedaan, is tot daaraan toe. Maar dat hij dat ook nog op hoge toon heeft uitgeroepen, is schandalig. Ik zou graag de verbale virtuositeit van Wesley te hulp roepen om een kenschetsende kwalificatie te verzinnen voor het chagrijnige heerschap. Marcel van Dam heeft zo ongeveer alles aan de PvdA en de VARA te danken. In dit verband wil ik een geheim onthullen dat in Den Haag zorgvuldig onder de pet wordt gehouden. De Kiesraad heeft het aantal SP-zetels teruggebracht van 26 naar 25, niet omdat de partij te weinig stemmen had binnengehaald, maar vanwege die stem van Marcel. Gewoon een strafkorting. En Wouter heeft er een zetel bij gekregen (van min 10 naar min 9). Toch nog een reden om een klein vlaggetje uit te steken. Omdat hij die zure oelewapper kwijt is.
Jan Harmen
|
