Frans gaat naar Zwitserland. Als ambassadeur van Hare Majesteit. Frans Weisglas. Een leuke man. Hij zat bijna een kwart eeuw in de Tweede Kamer, de laatste vier jaar als voorzitter. Op die voorzittersstoel had hij wel eeuwig willen blijven zitten, zijn stoel. Eigenlijk nog steeds. Hij zat er soeverein, met een zeker dédain. Het volkje dat aan zijn hoede was toevertrouwd, had hij stevig in de hand. Onder zijn toeziend oog had Wilders het niet hoeven te wagen om Ella Vogelaar knettergek te noemen, hij had hem een pak op zijn broek gegeven. Wie nu naar de parlementaire tv-uitzendingen kijkt, heeft het gevoel dat de werkster op Frans z’n stoel zit. Het aardige is dat Frans een stevig robbertje heeft moeten vechten om die stoel te krijgen. De bonzen van de VVD, zijn partij, wilden hem niet. Mede daarom, om de VVD te pesten, stemden veel PvdA-kamerleden op hem. Zij hebben gelijk gekregen, want hij werd een van de beste kamervoorzitters van de tweede helft van de 20ste eeuw.
Het leek er even op dat hij na zijn vertrek uit de Tweede Kamer min of meer was afgeserveerd. Gelukkig niet. Hij gaat naar de meest chique staat van de wereld. Zwitserland past bij hem, hij zou zelf een Zwitser kunnen zijn. Als je door Zürich wandelt of door Lausanne, zie je op straat veel mannen die op Frans lijken. Ik weet zeker dat de Zwitsers blij met hem zijn. Hij is voorkomend, de broekspijpen altijd keurig geperst, hij spreekt hun taal, hoewel je dat laatste als symbolisch moet zien. In Zwitserland worden vier talen gesproken, Duits, Frans, Italiaans en Retoromaans. Toch een gek land. De federale regering die zetelt in de mooie en conservatieve hoofdstad Bern, heeft minder te zeggen dan de regeringen van de 26 kantons en die moeten weer goed luisteren naar de gemeenteraden. Dat betekent dat de burger in dit soms recalcitrante land veel te zeggen heeft. Hoe dat werkt komt president Micheline Calmy-Rey in de tweede week van oktober uitleggen aan premier Balkenende. Een charmante vrouw, Franstalig, socialiste, die als geen ander in staat lijkt om het wantrouwen van EU-landen inzake de Zwitserse vrijhandelspolitiek en sommige belastingmaatregelen te apaiseren.
Ik ben vaak in Zwitserland geweest, tientallen keren in Bazel en Zürich, maar ook in Davos, Bern, Genève en Liechtenstein. Een fantastisch land, een beetje dwars en nog steeds een oase van rust. Maar ook hier rukt de ‘Beschaving’ op. Toen een jaar of tien geleden onze auto werd opengebroken op een parkeerplaats van een hotel in Muttenz, was de politiechef aangeslagen. “Dit is hier nog nooit gebeurd,” stamelde hij. “Wij gaan barre tijden tegemoet.” En inderdaad, Zwitserland verandert. De enge volkspartij SVP verspreidde onlangs een poster waarop drie witte schapen een zwart schaap het land uittrappen. Daar word je niet vrolijk van. Het past ook niet bij een chique land. Maar er is ook goed nieuws. Eind september maakte de regering bekend dat militairen na hun diensttijd wel hun geweer maar niet de munitie mee naar huis mogen nemen. Het leger bestaat uit mannen die tot op ‘hoge’ leeftijd een paar weken per jaar onder de wapenen worden geroepen. Zij moeten nu de kogels in de kazerne achterlaten, omdat zij bij thuiskomst steeds vaker het geweer op zichzelf richtten of op de minnaars van hun echtgenotes. De Militärdienst van de mannen is in Zwitserland traditioneel een uitgelezen periode voor overspel van de vrouwen. Dat wordt dus nu een stuk veiliger. Aangenaam om in zo’n land ambassadeur te zijn.
Jan Harmen
|
