Eind februari at ik in restaurant De Vluchthaven in Bruinisse op uitnodiging van een vriend die zijn verjaardag vierde. Hij had het etablissement, dat een bibe gourmand in de Michelin gids heeft, gekozen omdat de culinaire pers woorden tekort komt om een bijzonder voorgerecht te roemen: schaaltjes met op hout gegrillde scheermessen, op Thaise wijze bereide mossels en kokkels in een heldere dressing. Toen wij om half een arriveerden, kwam de kok juist met een emmertje scheermessen uit de haven waaraan het restaurant zijn naam ontleent, de Vluchthaven aan het Zijpe en de Oosterschelde. Verser kon niet. “Vers is ons motto,” zei het aardige meisje dat ons bediende. “Wij doen wat wij beloven.”
Voor ons was die uitspraak aanleiding om over te gaan tot de orde van de dag. Het was verkiezingstijd, in Den Haag had Jan Peter Balkenende het rampenscenario van zijn vierde kabinet afgerond en de gemeenteraadsverkiezingen stonden voor de deur. Zoals gebruikelijk beloven de poltieke partijen de kiezers in stad en land de hemel op aarde. Maar in tegenstelling tot de kok van de Vluchthaven maken zij hun beloftes nooit waren. Wij leven in een land of een stad van beloftes maar komen nooit in het beloofde land. Nu is het begrip ‘hemel’ wel voor verschillende interpretaties vatbaar. De hemel van de moslims, met al die maagden voor de martelaren, ziet er heel anders uit dan de hemel van de katholieken, waar het – denk ik – beter toeven is dan in de gereformeerde hemel van Balkenende, Bos en Rouvoet. Daar moet het een ruziemakende bende zijn.
Als die drie vrome jongens van het houtje waren geweest, zoals het katholicisme vroeger wel werd aangeduid, zouden zij bij de communiebank moeten worden overgeslagen. Betrapt op volksverlakkerij, zijnde een doodzonde. Er worden tegenwoordig in de r.k. kerk gelovigen om minder moverende redenen overgeslagen, zoals die gekke Brabantse pastoor deed met een homoseksuele prins Carnaval. Omdat de feestvierende hoogheid de homoseksualiteit in de praktijk beoefent. Hoe wist de zielenherder dat?, heeft hij er met zijn neus bovenop gestaan? Gelukkig wordt hij gedekt - in figuurlijke zin, laat daar geen misverstand over bestaan - door zijn bisschop, die door het leven gaat onder de naam Hurkmans. Hij heet echt zo, ik kan er niets mooiers van maken.
Mijn tante Tiny werd ooit bij de communie overgeslagen omdat zij geen hoofddoek droeg. Geert Wilders, die meer op een bisschop lijkt dan Hurkmans, zou nu juist alle hoofddoekjes overslaan. Dat is althans een van zijn verkiezingsbeloftes, die voor enige opwinding heeft gezorgd in de textielhandel. In de politiek moet je je niet door beloftes en ook niet door namen, hoe veelbelovend ook, om de tuin laten leiden. Als je (Marco) Pastors heet, ga je bijna een kruisteken slaan. Toch ben ik bang dat zijn kruistocht ons niet naar de hemel leidt. Datzelfde gevoel heb ik overigens met mensen die Dominic (Schrijer) heten. Ik denk niet dat de heilige Domincus in de hemel blij is met zijn naamgenoot aan de Coolsingel en evenmin met de meneer pastoor van de Leefbaren. Het is voor kiezers, of zij gelovig zijn of niet, riskant om een herder te kiezen. Voor je het weet, laat hij je vier jaar in de kou staan.
Jan Harmen
|
